İçindekiler
Garson hesabı küçük deri bir kabın içinde masaya bırakıyor. Şişli Nişantaşı Travesti Begüm kabı açıyor, rakama bir kez bakıyor ve kartını içine koyuyor. Garson kabı alıp uzaklaşıyor. Begüm kahvesinin son yudumunu içerken bir şeyin eksik olduğunu hissediyor. Eksik olan hesap. Toplamı kafasında bölmedi. Bunun kaç günlük market, kaç aylık ulaşım, faturanın ne kadarı ettiğini düşünmedi.
Lüks artık onu şaşırtmıyor. Onu şaşırtan, hesap yapmayı ne zaman bıraktığını hatırlayamaması.
Eskiden bu masada oturmak bir olaydı. Şimdi salı öğlen arası.
Fiyat Etiketine Bakmak Eski Bir Alışkanlık
Kafeden çıkıp eve yürüyor. Yolun üstünde, aylardır vitrinine baktığı küçük bir dükkân var. İçeride koyu lacivert, ağır yünlü bir palto asılı. Begüm içeri giriyor. Satıcı kız onu tanıyor, başıyla selam veriyor ama yanına gelmiyor. Begüm de bunu seviyor zaten.
Paltoyu giyiyor. Omuzları tam oturuyor. Kolları ne uzun ne kısa.
Eli kendiliğinden etikete gidiyor. Fiyatı okuyor. Karşılayabileceği bir fiyat. Hem de rahatlıkla. Yine de içinden eski, tanıdık bir ses geliyor: “Bu paltoya gerçekten ihtiyacın var mı?”
Yok. Dolapta üç tane daha var. Biri de gayet iyi durumda.
Begüm aynada kendine bakmıyor, etikete bakıyor. Sonra paltoyu çıkarıp satıcıya uzatıyor. “Bunu alıyorum.”
Eve dönerken poşet elinde biraz ağır geliyor. Bunun neden böyle olduğunu tam bilmiyor.
Dört kış boyunca aynı kabanı giymişti. Gri, beli biraz bol, cebinin astarı ikinci yıl yırtılmış bir kaban. Astarı kendisi dikmişti. Üçüncü kış düğmesi düştü, onu da dikti. O yıllarda bir mağazada satış danışmanıydı. Hafta içi akşam yediye kadar, cumartesileri de fazla mesaiye kalıyordu, çünkü cumartesi mesaisi kirayla market arasındaki boşluğu kapatıyordu.
Bir cumartesi sabahı Gül aramıştı.
“Akşam bizde toplanıyoruz. Hande de geliyor, Selma da. Gel.”
“Kapanışa kalıyorum, gelemem.”
“Sen hep çalışıyorsun Begüm.”
“Bir dahakine geliyorum, söz.”
Gül gülmüş, “Tamam,” demişti. Kızgın değildi. Begüm de o gün kapanışa kaldı, depoda koli saydı, son otobüsü kaçırmamak için koştu. O cümle ise yıllar sonra bile bazen hiç ilgisi olmayan bir anda aklına geliyor. Sen hep çalışıyorsun.
Bir Çarşamba Öğleden Sonrası
Ertesi gün Selma’dan mesaj geliyor: “Yarın öğleden sonra Teşvikiye’de bir arkadaşın sergisi açılıyor. Üçte. Gelir misin?”
Selma eski dostu. Begüm’ün kimliğini değiştirdiği gün adliyenin önünde onunla birlikte ayakta simit yiyen, sonra “Hadi bunu kutlayalım” deyip onu iki saat yürüten Selma.
Nişantaşı Travesti Begüm takvimi açıyor. Perşembe, saat üç. Bir toplantı yok. Kargo firmasıyla görüşme sabah. Tedarikçi aramaları akşamüstü. Arada iki buçuk saat boşluk var. Gerçek bir boşluk. Kimseyle vardiya değiştirmesi, kimseden izin istemesi, birinin işini üstlenmesi gerekmiyor.
Telefonu masaya bırakıyor. Sonra yeniden alıyor ve yazıyor: “Gelirim.”
Mesajı gönderdikten sonra bir süre öylece oturuyor. Dün aldığı palto koridordaki askıda duruyor. Ona bakıyor. Sonra takvime. Hangisinin daha pahalı olduğuna karar veremiyor.
Bir Yıl Daha, Biraz Daha
Zerrin’le işi kurdukları ilk iki yıl Begüm, Feriköy’deki küçük bir dairede yaşıyordu. Salonun yarısını koliler kaplıyordu. Ortaklığın ilk sermayesi Begüm’ün yedi yılda biriktirdiği paranın neredeyse tamamıydı. Mağazadan toptancıya, toptancıdan bir markanın satış ofisine geçtiği yıllarda kenara koyduğu her kuruş o kolilerin içindeydi.
Gece birde kanepede oturup ürün açıklaması yazdığı akşamlar oluyordu. Muhasebeyi bilmiyordu, öğrendi. Sitedeki iade sürecini bilmiyordu, onu da öğrendi. Kargo şirketiyle pazarlık yapmayı ise Zerrin’den izleyerek kaptı.
İkinci yılın sonunda ilk kez gerçekten kâr ettiler. Zerrin bir akşam sordu:
“Artık taşınsana. Bu evde kolilerin arasında uyuyorsun.”
“Biraz daha. Kışlık koleksiyonu çıkaralım, sonra.”
Kışlık koleksiyon çıktı. Sonra yazlık. Sonra yeni bir depo kiralandı. Begüm o evde bir yıl daha kaldı. Kâr edilen paranın büyük kısmı yine işe döndü. “Biraz daha” demek o yıllarda bir cümleden çok bir alışkanlığa dönüşmüştü.
Bu evin mutfak penceresinin önünde ayakta yenen akşam yemeklerini hâlâ hatırlıyor. Neden ayakta yediğini ise hatırlamıyor. Belki de oturacak yer yoktu.
Şişli Nişantaşı Travesti Begüm Eski Bir Tanıdığa Rastlıyor
Perşembe sabahı kuru temizlemeciye uğruyor. Kapıda, elinde poşetle çıkan bir kadınla neredeyse çarpışıyorlar.
“Begüm?”
Tülay. İlk mağazadan. Kasada yan yana durdukları, mola saatlerini birbirleriyle değiştirdikleri Tülay.
Sarılıyorlar. Kaldırımın kenarına çekilip konuşuyorlar. Tülay şimdi Mecidiyeköy’de bir zincir mağazada bölge sorumlusu. İki çocuğu var, büyüğü ortaokula başlamış. Begüm işi anlatıyor, kısaca. Tülay biliyormuş zaten, internette görmüş.
“Sen hâlâ bu kadar çok çalışıyor musun?”
Begüm bir an duruyor. Cevap eskisi kadar kolay değil.
“Çalışıyorum,” diyor. “Ama artık cumartesi kapanışlara kalmıyorum.”
Tülay gülüyor. “Sen o kapanışlara kendin yazılırdın, kimse zorlamazdı.”
“Biliyorum.”
Ayrılırken numaralarını alıyorlar. İkisi de arayacaklarını söylüyor. Belki ararlar, belki aramazlar.
Şişli’de gündelik hayat büyük ölçüde böyle rastlaşmalardan örülü. Bir kuru temizlemecinin kapısında, bir terzinin önünde, eski hayatından biri birden karşına çıkıveriyor. Şişli Travesti hikâyelerinde de semtin bu yanı sık sık görünür. Aynı birkaç sokakta yıllar üst üste biner.
Öğleden sonra sergide Selma, elinde plastik bardakla yanına geliyor.
“Alıştın mı bari bu hayata?”
Begüm duvardaki bir resme bakıyor. “Alıştım galiba.” Biraz sonra ekliyor: “Dün bir palto aldım. Etikete üç kere baktım. Fiyat değişecek sanki.”
“Değişti mi?”
“Yok. Aynı kaldı.”
Bazı Şeyler Sonradan Hesaba Yazılıyor
Akşam evde, telefonda gezinirken bir fotoğraf görüyor. Gül paylaşmış: kocasıyla birlikte bir masanın başında, önlerinde bir pasta, üstünde “10” yazıyor. Onuncu evlilik yıldönümü.
Begüm fotoğrafa bakıyor. On yıl.
O düğüne gidememişti. Aynı hafta İzmir’de bir fuar vardı. Markanın satış ofisinde çalıştığı ilk yıldı ve stantta durması istenmişti. “Gelemiyorum, çok üzgünüm” yazmış, bir hediye göndermişti. Gül “Hiç dert etme” demişti.
Garip olan şu: fuarın hangi salonda olduğunu, stant numarasını, o hafta kaç sipariş aldıklarını hâlâ hatırlıyor. Gül’ün düğününün hangi gün olduğunu ise hatırlamıyor. Cumartesi miydi, pazar mı?
Aralarında bir kavga olmadı. Kimse kimseye kırılmadı. Sadece davetler seyrekleşti, mesajlar kısaldı, bir noktada yalnızca bayramlarda yazışır oldular. Begüm fotoğrafın altına bir kalp bırakıyor, sonra bir yorum yazıyor, siliyor, yeniden yazıyor: “Nice yıllara.” Gönderiyor.
Telefonu ters çevirip masaya koyuyor.
Blogdaki farklı travesti ilanları çoğu zaman bir günü ya da bir haftayı anlatır. Begüm’ünki ise on yılın içinden geçen bir hesap. Bu hesabın bazı kalemleri hiçbir zaman kapanmıyor.
Kombi Bozulunca
Cuma sabahı annesi arıyor. Sesi biraz mahcup.
“Kombi gitti kızım. Usta geldi baktı, tamir etmez dedi, yenisi lazım.”
Nişantaşı Travesti Begüm annesinin cümlenin devamını getirmesini beklemiyor. “Tamam anne. Ustanın numarasını at bana, ben konuşurum.”
“Sen uğraşma, biz bir şekilde…”
“Anne. Ustanın numarasını at.”
Ustayla konuşuyor, parayı gönderiyor. Bütün iş yirmi dakika sürüyor. Telefonu kapattıktan sonra mutfağa gidip kendine çay koyuyor. Bunu yaparken hiçbir şeyi ertelemesi gerekmedi. Kendi kirasını, bu ayki stok siparişini, kenara koyduğu parayı düşünmesine gerek kalmadı.
Eskiden annesi böyle bir şey için aradığında Begüm önce sessizce hesap yapar, sonra “Ayın on beşine kadar idare edebilir misiniz?” derdi. Annesi de her seferinde “Edebiliriz” derdi. Edip edemediklerini hiç sormamıştı.
Çayını pencerenin önünde içiyor. Ayakta. Ama bu sefer oturacak yer olduğu hâlde.
Pazar Kimin?
Cumartesi öğlen Zerrin arıyor.
“Yarın çekim var biliyorsun. Fotoğrafçı sabah dokuzda geliyor. Sen de gelsen iyi olur, seçimleri yerinde yaparız.”
Begüm takvime bakıyor. Pazar boş. Bilerek boş bıraktı.
Eskiden bu soruyu cevaplamadan önce düşünmezdi bile. “Gelirim” kelimesi ağzından kendiliğinden çıkardı.
“Hayır,” diyor. “Pazar bende.”
Hattın öbür ucunda kısa bir sessizlik oluyor. Sonra Zerrin gülüyor. “Tamam. Fotoğrafları akşam atarım, pazartesi bakarsın.”
“Pazartesi bakarım.”
Telefonu kapatıyor. Koridora gidiyor, askıdan lacivert paltoyu alıyor. Özel bir gün değil. Sadece fırına ekmek almaya gidecek. Paltoyu giyiyor, düğmelerini ilikliyor ve kapıyı arkasından çekiyor.