İçindekiler
Alarm altı buçuğa kurulu. Şişli Travesti Nehir altıyı on geçe gözlerini açıyor ve bir süre tavana bakıyor. Tavan da yeni, perdenin kenarından sızan sokak lambasının ışığı da. Gece iki kez uyanmış, ikisinde de aynı şeyi düşünmüştü: Kaçta çıkmalıyım? Telefonu alıp güzergâha bir kez daha bakıyor. Dün akşam üç kez baktığı güzergâh bu. Harita yine aynı şeyi söylüyor: kapıdan kapıya yirmi iki dakika.
Şişli Travesti Nehir buna yirmi dakika ekliyor. Sonra ne olur ne olmaz diye beş dakika daha.
Kahvaltıyı ayakta yapıyor. Ekmek dünden kalma, peynir taşındığı gün köşedeki marketten alınmış. Mutfak tezgâhının yarısını hâlâ açılmamış bir koli kaplıyor. Nehir koliye yaslanıp çayını içiyor ve yedi buçukta kapıdan çıkıyor.
Haritadaki Yirmi İki Dakika
Sokakta her şey sakin başlıyor. Apartmanın önünde kapıcı hortumla kaldırımı yıkıyor, fırının ışığı yanmış. Nehir “Erken çıktım” diye düşünüyor, biraz da kendinden memnun.
Ana caddeye çıkınca bu memnuniyet azalıyor. Kaldırım insanla dolu, herkes aynı yöne aynı hızla yürüyor. Metro girişinde merdivenlerden aşağı akan bir kalabalık var. Nehir turnikeden geçerken kartını iki kez okutmak zorunda kalıyor. Arkasındaki adam bir şey demiyor ama nefesini duyuyor. Vagona ancak ikinci trende binebiliyor. Haritada “1 durak” yazan mesafe, o sıkışıklıkta uzun bir durağa dönüşüyor.
Asıl mesele çıkışta başlıyor. Osmanbey’de istasyondan yukarı çıkan birden fazla yol var ve Nehir yanlış olanı seçiyor. Yukarı çıktığında caddenin ters tarafında olduğunu anlıyor. Işıkta bekliyor, karşıya geçiyor, iki sokak geri yürüyor. Showroom’un bulunduğu binanın önüne geldiğinde saat sekizi kırk geçiyor.
İş dokuzda başlıyor. Yirmi dakikası kalmış. Eklediği sürenin ne kadarının gerçekten “fazla” olduğunu hesaplamıyor. Hesaplamaması daha iyi.
Şişli Travesti Nehir Kimsenin Yazmadığı Kuralları Topluyor
Showroom, bir iş hanının üçüncü katında. Kadın giyim üreten bir firmanın numune katı burası. Raflarda sezonun parçaları, uzun bir masada kumaş kartelaları, köşede de alıcıların oturduğu iki koltuk var. Nehir’in işi kâğıt üstünde basit: butiklerden gelen siparişleri sisteme girmek, numuneleri etiketlemek, gelen alıcılara katalog hazırlamak.
Ama sadece kâğıt üstünde.
İlk saatte herkesin işten işe ne kadar hızlı geçtiğini fark ediyor. Satış sorumlusu Kerem bir eliyle telefona cevap veriyor, öbür eliyle askıdan bir elbise indiriyor ve aynı anda Nehir’e “Bunu üç numaralı rafa” diyor. Hangi rafın üç numara olduğunu kimse söylemiyor. Rafların üstünde numara da yok.
Meltem yan masada oturuyor ve beş yıldır burada. Nehir’in rafların önünde kararsız durduğunu görünce yerinden kalkmadan söylüyor:
“Kapıdan saymaya başla. Üçüncüsü.”
Öğleden önce iki şey daha öğreniyor. Çayı herkes kendisi alıyor, kimse kimseye “Çay ister misin?” diye sormuyor. Sormamak ayıp sayılmıyor, sormak da gereksiz. Bir de Feride Hanım’ın odasının kapısı yarı açıksa girilebiliyor, tam kapalıysa girilmiyor. Bunu da kimse anlatmıyor. Nehir kapıyı çalmak üzereyken Meltem’in hafifçe başını salladığını görüyor ve elini indiriyor.
Gün bittiğinde kırk iki sipariş girmiş, bir koli numuneyi etiketlemiş ve hiçbir şeyi bozmamış oluyor. Eve dönerken metroda ayakta uyuyacak gibi oluyor. Bu da yeni bir şey.
Bir Saatlik Mola, On Dakikalık Yemek
İkinci gün öğle arasının birde başladığını sanıyor, çünkü ona öyle söylenmişti. Meltem on ikiyi çeyrek geçe çıkarken “Geliyor musun?” diye soruyor. Nehir elindeki siparişi bitirmek istiyor. “Birde çıkarım,” diyor.
Birde çıkıyor ve herkesin neden on ikide çıktığını anlıyor.
Binanın yanındaki esnaf lokantasında boş masa yok. Karşıdaki dönerci de kalabalık. Nehir biraz daha uzağa yürüyor, menüsü dışarıda asılı bir yer görüyor, fiyatlara bakıp vazgeçiyor. İlk maaşa daha üç hafta var. Bir sokak daha yürüyor. Sonunda bir büfeden tost alıp ayakta yiyor. Saatine baktığında mola bitmiş, üstelik beş dakika geçmiş bile.
Asansörü beklemeden merdivenleri çıkıyor. Kimse bir şey demiyor. Kerem telefonda, Meltem bilgisayarına bakıyor. Nehir masasına oturuyor ve on dakika kadar yüzünün sıcaklığı geçmiyor. Sonra bir alıcı geliyor, katalog isteniyor ve mesele unutuluyor.
Ertesi gün evden yemek getiriyor: dünden kalan bulgur pilavı, bir saklama kabının içinde. Perşembe günü ise Meltem’le birlikte on ikiyi çeyrek geçe çıkıyor ve lokantada masa buluyorlar. Kimse “Gördün mü?” demiyor.
Kanepe Bir Akşamı Kazanıyor
Salı akşamı için küçük bir planı vardı. İş çıkışı biraz dolaşacak, evinin çevresindeki sokakları öğrenmeye çalışacaktı. Şişli’de farklı gündelik hayatların nasıl şekillendiğini anlatan Şişli travesti profilleri arasında bu kez onun payına gece hayatından çok işe gidip gelmenin ritmini çözmek düşüyordu.
Eve giriyor. Ayakkabılarını çıkarıyor. “Beş dakika oturayım,” diyor ve kanepeye çöküyor.
Gözlerini açtığında saat dokuza geliyor. Aşağıda biri korna sesleri arasında arabasını park etmeye çalışıyor. Nehir bir süre ne yapacağını hatırlamaya çalışıyor. Liste telefonda duruyor. Koridordaki koli de yerinde duruyor, üstünde kendi el yazısıyla “BANYO” yazıyor.
Koliye bakıyor. Koli de ona bakıyor.
“Yarın,” diyor.
Bir kâse makarna yapıp yatıyor. Sokaklar da koli de bekleyebilir.
Haftanın Ortasında Bir Telefon
Çarşamba akşamı eve yürürken teyzesi arıyor. Nehir yorgun ama telefonu açıyor.
“Nasılsın kızım, alıştın mı?”
“Alışıyorum teyze.”
Teyzesi mahalleden haberler veriyor. Kimin kızı nişanlanmış, eczanenin yanındaki dükkân el değiştirmiş. Sonra şunu ekliyor: “Bakkal Hüsnü sordu seni. ‘Nehir ne zaman gelecek?’ dedi.”
Nehir bir an duruyor. Hüsnü Amca’nın, o dükkâna girdiğinde ne alacağını sormadan poşete koyduğunu hatırlıyor. Burada ekmek aldığı fırında her sabah tezgâhta başka biri oluyor ve hiçbiri onu tanımıyor.
“Selam söyle,” diyor. Sesi normal çıkıyor. Telefonu kapatıp yürümeye devam ediyor. O kadar.
Biraz Oturan, Biraz Oturmayan Şeyler
Perşembe öğleden sonra Meltem kumaş kartelalarını sıralarken soruyor:
“Alışabildin mi?”
“Alışıyorum,” diyor Nehir. Sonra biraz düşünüp ekliyor: “Metroda hangi çıkıştan çıkacağımı artık biliyorum. Dört günde bir çıkış. Bence fena değil.”
Meltem gülüyor. “Ben ilk ay iki kere yanlış kata çıktım. Bu binada.”
“Hangi kata?”
“Dördüncüye. Orada bir muhasebe bürosu var. Bir keresinde çay bile içtim, kimse bir şey demedi.”
Nehir de gülüyor. Meltem’in bunu teselli olsun diye mi anlattığını, yoksa öylesine mi söylediğini bilmiyor. Fark etmiyor da.
Aynı gün başka bir şey daha oluyor. Kerem saat on bire doğru masasının çekmecelerini karıştırmaya başlıyor. Nehir kendi şarj aletini çantasından çıkarıp ona uzatıyor. Kerem bir an şaşırıyor.
“Nereden bildin?”
“Üç gündür bu saatte arıyorsun.”
Akşam metroda kapının yanında ayakta dururken düşünüyor. Bir yerlerde, galiba eskiden okuduğu travesti hikâyeleri arasında, yeni bir işte en zor günün ilk gün olduğunu okumuştu. Nehir’e göre öyle değil. İlk gün insan zaten dikkatli oluyor. Asıl zor olanlar, artık yeni sayılmadığın ama hâlâ hiçbir şeyi ezbere bilmediğin günler.
Cuma Sabahı Telefon Çantada Kalıyor
Cuma sabahı alarm çalınca uyanıyor, ondan önce değil. Güzergâha bakmıyor. Sekizi beş geçe evden çıkıyor. Pazartesiye göre otuz beş dakika geç, ama yine de erken.
Metroda kart ilk okutuşta geçiyor. Vagonda, her sabah aynı kapının yanında duran ve kulaklığı hep tek kulağında olan genç kadını görüyor. Kadın da onu görüyor. İkisi de bir şey demiyor ama birbirlerini tanıdıklarını biliyorlar. Osmanbey’de doğru çıkıştan çıkıyor. Yukarıda merdivenin başında durmuyor. Pazartesi orada durup telefona baktığında arkasından gelenlerin onu nasıl ikiye bölerek geçtiğini hatırlıyor.
Gün sıradan geçiyor. Bir alıcı geliyor ve Şişli Travesti Nehir istenen kataloğu Meltem’e sormadan hazırlıyor. Üç numaralı rafı saymadan buluyor. On ikiyi çeyrek geçe Meltem’le yemeğe çıkıyor. Bir siparişi yanlış girmiş, Feride Hanım fark ediyor, Nehir de düzeltiyor. Feride Hanım’ın kapısı yarı açık, Nehir de giriyor.
Altıda çıkıyor. Binanın önünde bir an duruyor, sonra yürümeye başlıyor. Metroya giden sokağa dönüyor, ışıkta bekliyor, karşıya geçiyor. Yolun yarısında telefonunun hâlâ çantasında olduğunu fark ediyor. Bütün yol boyunca bir kez bile çıkarmamış.
Kendi kendine gülümsüyor. Yanından geçen bir kadın dönüp ona bakıyor, Nehir aldırmıyor.
Sonra aklına koridordaki koli geliyor, üstünde “BANYO” yazan koli. Onun arkasında “MUTFAK – KIRILACAK” yazan bir tane daha var. Bir de yatağın altında, içinde ne olduğunu artık hatırlamadığı küçük bir koli.
Nehir adımlarını biraz yavaşlatıyor. Hafta sonu uzun.